Zdalne sterowanie ekranem: zmiana treści na żywo

Dobrze prowadzone wyświetlanie treści opiera się przede wszystkim na harmonogramie: playlisty ułożone z wyprzedzeniem, umieszczone na osi czasu, które uruchamiają się i kończą same. To normalny tryb pracy, obejmujący zdecydowaną większość tego, co pojawia się na ekranie w zwykły dzień.

Pozostaje to, czego nie przewidziano. Linia produkcyjna się zatrzymuje i trzeba wyświetlić instrukcję na stanowisku. Zajęcia zmieniają salę godzinę wcześniej. Produkt kończy się na magazynie i ogłoszenie musi pojawić się natychmiast, nie jutro. W takich chwilach otwarcie platformy, utworzenie treści, zbudowanie playlisty, a następnie przypisanie jej do ekranu zajmuje kilka minut i wymaga pewnej wprawy w obsłudze narzędzia — a osoba, która ma informację przed oczami, niekoniecznie jest tą, która wie, jak to zrobić.

Zdalne sterowanie odpowiada dokładnie na ten przypadek. To strona internetowa, na której wybiera się treść z listy i wysyła ją na wybrany ekran. Przełączenie jest natychmiastowe, a powrót do zwykłego programu odbywa się w ten sam sposób. Nic nie jest publikowane ponownie, nic nie zostaje nadpisane: harmonogram pozostaje w tle i przejmuje kontrolę z powrotem, gdy tylko nadpisanie zostanie zdjęte.

Ekrany grupuje się w platformie za pomocą Tagów — to słownictwo produktu, ten sam mechanizm służy zresztą całej dystrybucji treści. Tag może opisywać miejsce (hala północna, recepcja), rolę (ekrany witrynowe, ekrany kasowe) lub organizację (oddział w Krakowie).

Zdalne sterowanie opiera się na tym podziale. Steruje się konkretnym ekranem, gdy informacja jest lokalna, albo całym Tagiem, gdy dotyczy całego zestawu: sześciu ekranów na hali, czterech witryn w sieci, całego piętra. Treść trafia na wszystkie ekrany grupy w ramach jednej operacji.

Ten podział przygotowuje się raz, na spokojnie, w momencie instalacji floty urządzeń. To właśnie ta wcześniejsza praca sprawia, że zdalne sterowanie jest użyteczne w nagłej sytuacji dla kogoś, kto nie ma czasu się zastanawiać: wystarczy wybrać strefę, a potem komunikat.

Trzy sytuacje, w których zdalne sterowanie sprawdza się lepiej niż platforma:

• Kierownik hali przełącza ekran linii produkcyjnej na instrukcję bezpieczeństwa lub komunikat o wstrzymaniu produkcji, ze stanowiska, na którym już się znajduje.
• Klub fitness zmienia treść na ekranie sali w locie, gdy zajęcia zostają przeniesione lub trener zastąpiony w ostatniej chwili.
• Sklep uruchamia ogłoszenie handlowe dokładnie w chwili, gdy ma to sens, po czym oddaje ekran zwykłej playliście, gdy akcja się kończy.

Nie zastępuje platformy. Wybiera się w nim istniejącą już treść, nie tworzy się jej: produkcja mediów, budowanie playlist i konfiguracja harmonogramów pozostają w panelu administracyjnym. To świadoma decyzja — pilot, który pozwalałby na wszystko, byłby równie czasochłonny w obsłudze jak sama platforma i straciłby swój sens istnienia.

Nie zwalnia też z obowiązku aktualizowania harmonogramu. Wyświetlanie sterowane wyłącznie ręcznie zaczyna zależeć od jednej osoby i przestaje działać w dniu jej nieobecności. Zdalne sterowanie jest przeznaczone do wyjątków: jeśli korzysta się z niego codziennie o tej samej porze, oznacza to, że w harmonogramie brakuje odpowiedniego przedziału.

Nie ma też zasięgu alertu awaryjnego. Alert przejmuje kontrolę nad całą flotą urządzeń, niezależnie od wyświetlanej treści, i jest narzędziem sytuacji bezpieczeństwa. Zdalne sterowanie działa natomiast w skali ekranu lub grupy, w normalnym toku eksploatacji.

Jeśli chodzi o sieć, przełączanie stosuje się do tych samych reguł co reszta dystrybucji treści. Treści są zapisane w lokalnej pamięci podręcznej na każdym ekranie, co pozwala kontynuować odtwarzanie w razie zerwania połączenia. Polecenie wysłane w czasie przerwy w łączności zostanie natomiast zastosowane dopiero po powrocie sieci, nie wcześniej: zdalne sterowanie musi dotrzeć do ekranu, aby móc z nim „rozmawiać”.