Ściana wideo: kilka ekranów, jeden obraz

Ściana wideo to nie grupa ekranów wyświetlających to samo. To jeden obraz, podzielony na tyle części, ile jest paneli, przy czym każdy ekran pokazuje tylko przypisany mu fragment. Z daleka całość tworzy jedną, ciągłą powierzchnię, a element graficzny może przemieszczać się przez całą ścianę, od krawędzi do krawędzi.

Każdy kafelek zna więc swoje miejsce w siatce: kolumnę, wiersz i część obrazu, którą ma wyrenderować. Kalibracja odbywa się podczas konfiguracji, ekran po ekranie. To etap, którego nie wolno zrobić na skróty — źle ustawiony kafelek przesuwa cały rząd, a błąd rzuca się w oczy, gdy tylko treść przekracza granicę między dwoma panelami.

Następnie przychodzi synchronizacja. Na nieruchomym obrazie wymaganie jest niewielkie. Na wideo staje się bardzo widoczne: jeśli jeden kafelek wyprzedza pozostałe o pół sekundy, obiekt przemieszczający się przez ścianę rozpada się przy przejściu z jednego panelu na drugi. Odtwarzanie jest więc synchronizowane między kafelkami, a treści są buforowane lokalnie na każdym urządzeniu — dzięki czemu żaden panel nie czeka na sieć, gdy sąsiednie już ruszyły dalej.

To właśnie odróżnia rozliczanie ściany wideo od floty niezależnych ekranów. Ściana z czterech paneli pozostaje jedną powierzchnią wyświetlania: liczenie jej jako czterech niezależnych ekranów nie miałoby sensu, skoro istnieje tylko jedna treść, jedna playlista i jeden harmonogram do zarządzania.

Podział licencji odzwierciedla tę logikę. Kafelek główny — ten, który prowadzi odtwarzanie — podlega licencji Premium. Kafelki dodatkowe, które jedynie renderują swoją część obrazu, podlegają tańszej licencji Lite.

Ściana z czterech paneli liczy więc jeden kafelek główny i trzy dodatkowe; ściana z dziewięciu paneli — jeden główny i osiem dodatkowych. Od 50 urządzeń tego samego typu rabat staje się przedmiotem negocjacji, a subskrypcja pozostaje bez zobowiązań. Kwoty znajdują się na stronie Cennik.

Warto wiedzieć przed rozpoczęciem: oferta Free nie obsługuje ścian wideo. Trzy darmowe ekrany pozwalają wypróbować odtwarzanie, playlisty i harmonogram, ale zestawienie ściany wymaga płatnej oferty.

Oprogramowanie nie naprawi tego, co sprzęt robi źle. Ściana wideo to przede wszystkim kwestia instalacji, a decyzje, które się liczą, podejmuje się w momencie zakupu, nie podczas konfiguracji.

Trzy czynniki decydują o ostatecznym efekcie:

• Ramki paneli. Między dwoma ekranami zawsze pozostaje czarny pas, utworzony przez ramkę jednego i drugiego ekranu. W telewizorze konsumenckim pas ten liczy się w centymetrach i wyraźnie przecina obraz. Panele zaprojektowane do ścian wideo mają bardzo cienkie ramki, rzędu kilku milimetrów, co pozwala oku zrekonstruować całość. To pierwsze kryterium zakupu, ważniejsze nawet niż rozdzielczość.
• Wyrównanie fizyczne. Panel przesunięty o trzy milimetry jest widoczny na każdej linii przecinającej ścianę, niezależnie od staranności kalibracji programowej. Uchwyty ścienne zaprojektowane do ścian wideo pozwalają na precyzyjną regulację po zamontowaniu ekranów; zwykły uchwyt telewizyjny na to nie pozwala, a korekta staje się wtedy niemożliwa.
• Jednorodność sprzętu. Zdecydowanie zaleca się montaż ściany z całkowicie identycznych ekranów, tego samego modelu i najlepiej tej samej serii produkcyjnej. Dwa panele różnych generacji nie odtwarzają bieli w ten sam sposób, a ta różnica temperatury barwowej pozostaje zauważalna nawet gdy geometria jest idealna.